رضا بایگان
رخدادهای ۱۸ روز گذشته در مصر برای بسیاری از ایرانیان مثل یک فیلم تکراری بود. صحنه های هیجان انگیزی که در خیابانهای قاهره و اسکندریه شاهدش بودیم برای نسلی از ما ایرانیان ارزوهای بربادرفته روزهای پیروزی انقلاب ۱۳۵۷را تداعی گر بود.
شور و شعف مصریها را بر صحفه تلویزیون نظاره میکنیم و به یاد پایکوبی زود گذر خود می افتیم که چگونه خوش باورانه رفتن شاه را مترادف با ازادی و دمکراسی دانستیم و سرنگونی اش را درمانی برای تمامی دردها و کاستی های ملی امان پنداشتیم. در۱۳۵۷ ما ایرانیان هنوز به ان رشد فکری و بلوغ سیاسی نرسیده بودیم که مفهوم ازادی واقعی رادر یابیم وبه کنه انچه ابن سینا "خوداستواری" میخواند پی ببریم. با ساده انگاری شگفت انگیزی تمام ضعف های ملی خود را گردن شاه انداختیم و با بلاهت کم نظیری انچه از حقوق انسانی و شهروندی در اختیار داشتیم دودستی تقدیم خودکامگانی تازه نفس کردیم تا بر جان و مال وحیثیت ملی امان سیطره یابند و بنام دین ازخدا جدایمان کنند. خسرالدنیاوالاخره.
فردایی روشن برای مردم مصر در گرو شناختی واقعی واصیل از مفاهیم ازادی ودمکراسی است. تنها ان گونه ازادی و دمکراسی که هیچگونه پیشوند یا پسوندی را بر نمی تابد و نگرشی جهان شمول و نه عقیدتی و قبیله ای به حقوق و ارزشهای انسانی دارد میتواند متضمن چنین اینده ای باشد. مصر یا از تجربه تلخ انقلاب ایران درس می گیرد یا خود را به تکرار شکستهای مصیبت بار ان محکوم خواهد کرد.
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر